só sei que ouço o
silêncio,
e os pés?,
os passos que faltam
à abertura de um livro,
a maravilha de ver
que quase chove,...
e lá em cima,
nada se move,
o céu estagna,
os bichos somem-se,
a água congela,...
e um céu absorvente,
de nada,
vestido de sangue,
e pés de barro
2025/11/23
Subscrever:
Enviar feedback (Atom)
Etiquetas
'Depois de almoço'
(9)
'abrir os olhos até ao branco'
(2)
'na terra de'
(2)
Absurdo
(62)
Blog inatingiveis
(7)
Contos
(61)
Dedicatória
(22)
Denúncia
(2)
Dia Mundial da Poesia
(8)
Diálogo
(6)
abstracao
(2)
abstrato
(200)
abstração
(20)
acomodações do dia
(1)
acrescenta um ponto ao conto
(1)
alegria
(2)
alienação
(1)
amargo
(4)
animado
(2)
animais
(4)
aniversário
(15)
antigo
(1)
antiguidade
(1)
análise
(3)
atualidade
(2)
auto
(1)
auto-conhecimento
(4)
autor
(12)
blogue
(10)
breve
(4)
casa
(1)
casal
(2)
coletâneas
(2)
companhia
(1)
conformismo
(3)
conto
(4)
corpo
(7)
crossover
(4)
cruel
(1)
crónica
(1)
curtas
(8)
depressão
(6)
dia da mulher
(1)
diamundialdapoesia
(2)
dias
(1)
dissertar
(13)
divulgação
(1)
do nada
(5)
doença
(1)
escrita criativa
(1)
escritaautomática
(10)
escritores
(12)
escuridão
(2)
pessoa
(9)
pessoal
(42)
pessoas
(17)

Miguel,
ResponderEliminarVestido de sangue
e
pés de barro,
Linda expressão!
Aliás é um poema suave...
Bjins de bom domingo.
CatiahôAlc.
Obrigado catia ho
EliminarProfundo y triste poema. Te mando un beso
ResponderEliminarUn beso tanbien
Eliminar